The Mosquito in Famous Fighters/Bombers of WWII.

De naslagwerken van William Green over de militaire luchtvaart zijn befaamd. Als erkend luchtvaart-enthousiasteling kocht (en kreeg ik voor mijn eindexamen HBS) begin zestiger jaren zowel zijn Famous Fighters of the Second Word War (1e druk 1957, gekocht 5e druk van 1959), als de Famous Bombers of the Second Word War (1e druk 1959, gekocht 4e druk van 1962). Ze zijn zeer lezenswaardig en hebben een schat aan detailinfo. Soms staan de boeken jaren doodstil op de boekenplank, maar af en toe trek ik ze naar voren om iets op te zoeken of de kennis op te frissen en dan ontdek je vaak weer wat nieuws. Nu viel me ineens (weer) op dat de Mosquito in beide boeken wordt beschreven. Dat is natuurlijk niet verwonderlijk, want hij is oorspronkelijk ontworpen als onbewapende snelle bommenwerper, maar heeft zijn grootste successen geboekt in jagerfuncties. William somt een indrukwekkend rijtje functies op waarin de Mosquito ook heeft gefigureerd met min-, maar meestal meer succes:
- low-level day and night bomber
- high-attack day and night bomber
- long-range photo-reconnaissance
- minelayer
- pathfinder (o.a. voor 617 squadron, tot ze een Mustang kregen)
- high-speed military transport (als ik een heleboel dikke strepen op mijn schouder had, dan wist ik het wel)
- long-range day and night fighter
- fighter bomber
Operatiegebieden: Europa, Oostfront, Midden en Verre Oosten.
Mooi is ook dat hij niet is ontworpen op grond van een officiële specificatie, zoals de meest WOII vliegtuigen, maar puur op eigen initiatief van De Havilland. In de woorden van William Green:

Citaat:

---

The De Haviilland Mosquito diverged so far from official views that it came within an ace of being stillborn.

---

en

Citaat:

---

Credit for the Mosquito formula - that of a bomber relying for its defences on its ability to outpace any intecepting fighter - went to the De Havilland company alone, and it was their belief in the "rightness" of this formula which, more than any other single factor, gave the RAF one of the most potent weapons of WWII.

---

Scepsis bleef gedurende de ontwerpperiode en pas toen na de proefvluchten de prestaties bekend werden, volgde het officiële enthousiasme. Maar toen ging het ook vlug, 2 productielijnen in GB, 1 in Canada en 1 in Australië.
De ontwerper Eric Bishop is ook de ontwerper van de Comet......., tsja.
En voor transportfuncties is er ook een ombouw geweest van het bommenruim, zodat daar 1 persoon inpaste........, tsja.


http://i68.tinypic.com/2i8yja9.jpghttp://i64.tinypic.com/25utbtd.jpg

http://i65.tinypic.com/2viov4p.jpghttp://i67.tinypic.com/2i27t4l.jpg

Adri

Inderdaad, een fantastisch vliegtuig! Ik heb eens een bijzonder verhaal gelezen over het personen vervoer. Er kon 1 persoon liggen in het bommen ruim, deze persoon moest zichzelf optrekken aan handels boven in het ruim en dan werden de luiken gesloten en kon de persoon op de deuren liggen. Na aankomst moest de persoon zich weer optrekken en konden de luiken geopend worden. Op een goede dag reageerde de passagier na aankomst niet op de berichten dat hij zich moest optrekken zodat de luiken open konden. Uiteindelijk bleek het bommen ruim helemaal leeg te zijn! Wat bleek, bij de wat harde landing was de passagier omhoog gekomen en door zijn gewicht + snelheid waren de luiken zover open gegaan dat de passagier eruit gevallen was, hij werd aan het begin van de landingsban terug gevonden en bleek alleen wat blauwe plekken te hebben.

LOL, Wiki beschrijft de aanpassing voor een extra passa als volgt:

Citaat:

---

A single passenger could be carried in the aircraft's bomb bay, which was adapted for the purpose.

---

Maar volgens jouw beschrijving viel de moeite, die ze voor die aanpassing hebben gedaan nog wel mee ;)

Adri

PS. bedankt Mathieu

Ik heb een zijdelings commentaartje, meer omdat de Mosquito er in voor komt.

Op Dutchfleet is een topic gaande over het vliegtuigmakers embleem op de mouw van de MLD vliegtuigmakers.
Bij de vloot heeft iedere specialisatie zijn eigen vak-ikoontje als embleem op de mouw, waar men met enig gevoel voor de dingen aan kan zien wat iemand doet voor de kost, behalve nu en dan wacht lopen en marcheren op Koningsdag.

Maar bij de MLD is dat niet te zien. Het vliegtuigje staat voor alle specialismen.
Vanwege de Indië historie binnen de Marine werden er veel Maleise termen gebruikt, ook nog tijdens mijn zes jaar daar vanaf 1962.

Deze uitleg moest even gegeven worden, anders snapt de luchtvaartminnende er niets meer van...

Kajoe is Maleis voor timmerman.
Iemand die timmerman in zijn diensttijd was werkt op DF onder pseudoniem Kajoe, en stelde een vraag over het embleem op de mouw.

Mijn antwoord gisteren was daarop:

Topic: Wat is dit nu voor een MLD embleem.

Kajoe, de foto hier onder toont korporaal kajoes die aan vliegtuigen werkten.
Vliegtuigmakers met het eenheids vliegtuigje op de mouw.
Ze zijn hier in Engeland in begin '46, om een cursus te volgen in moderne houtbewerking.


De Mosquito was een snel vliegtuig, dat helemaal van gelaagd triplex en balsahout-sandwich constructie werd gemaakt.
Met de later totaal afgekeurde caseïne lijm...
Die constructie was helemaal vrijdragend, en torsie stijf; min of meer als een ei.


Bijlage 23762



Een kijkje in de binnenkant van de vleugel:


Bijlage 23763




Kennelijk waren er ideeën in de MLD om een paar van deze machines aan te schaffen, vandaar alvast vooruitlopend daarop de cursus.
Maar planningen lopen niet altijd recht toe recht aan, en het merendeel van dit groepje beëindigde de Mosquito cursus voortijdig.
Ze werden vanuit Engeland na drie weken niet weer naar huis gestuurd, maar gingen rechtsstreeks naar de Oost.

Met een briefje naar huis, van 'ik kom nog even niet schat'! Telefoon was er niet..

Die 'schat' was onder andere ook mijn moeder, want de goed uitziende jongeman helemaal links in beeld is mijn vader.
Zo kwam het dat ik hem pas op mijn zevende jaar voor het eerst bewust zag...

Hij kwam thuis als sergeant, met de Johan van Oldenbarnevelt, en met de lucht van mottenballen in zijn grote marine-kist.

De meeste van zijn vakgenoten bleven in hout doen, en later met perspex en plastic er bij.
Mijn Pa werd aangeraden magazijn beheerder te worden, met zijn oog voor cijfers en rijtjes.
Dat pakte goed uit: hij werd vak-officier.

Timmeren en fineren deed hij alleen nog thuis.
Zijn liefde voor hout heeft hij op mij over gebracht.

In naam kreeg hij dus een ander dienstvak, maar uiterlijk, aan de mouw, veranderde er niets.

Hij, en nummer 3 van links op de foto zitten ook links (voor en achter) op de bekende MLD foto
van een opleidingsklasje op De Kooy, in 1931.
Aan de wand hangt o.a. de Lorraine Algol motor.
Dat deed deze jongemannen niets, want ze waren timmerman van beroep.


Bijlage 23764


Voorbestemd voor drijvers en houten propellers.


Jaap de Moor. (vroeger amateur kajoe.)

Weer een mooi verhaal Tracker.
En even een zijdelings commentaartje, meer omdat er lijm en hout in voor komt.

De naam caseïne-lijm roept bij mij altijd sterke emoties op, omdat de eerste Fokkergebouwde (ooit) prestatie Grunau Baby zweefvliegtuigen daarmee waren gelijmd. De gevoeligheid van deze lijmverbinding voor vocht was genoegzaam bekend, dus bij de eerste voortekenen van een regenbui moesten de Babies als de sodemieter in de hangar worden gestouwd. Aangezien ze alleen maar een schaats hadden op de plek waar normale zwvlgtgn een wiel hebben, was dat niet altijd een leuk karweitje. Dus 2 paar schouders onder de hoofdligger en sleuren naar de hangar.

http://i63.tinypic.com/29wk01v.jpg

Bij de bouw van mijn Ka-6 waren er gelukkig watervaste 2-componenten lijmen op de markt. Aerodux (spleetvullend, korte bewerkingstijd) en Aorolite (niet-spleetvullend en lange bewaartijd), leve Ciba-Geigy.

Adri

Ik weet er alles van.

De Baby werd gedragen.
Niemand dacht er de eerste zoveel jaar aan om twee ballonbandjes en een asje passend te maken op die Baby schaats.

Ach, en dan kwam er soms weer dat ene clublid dat niet laag over de sloot aan de rand van het veld durfde..
Maar daarmee ga ik verhuizen naar Varia.


Bijlage 23772


Tracker.

Nog maar even een Varia(atje).

Die foto zocht ik, maar kon hem nergens vinden. Massa leeg: 170 kg, dus die ene vleugeldrager torst ongeveer 70 kg (met aftrek van de staartondersteuning). Je stond wel stevig met de vleugelstijl in de ene hand.
Mijn club, de Gooise, had de PH-163 en 169.

En ze maken het zichzelf onnodig moeilijk, want met open remkleppen wordt het wielremmetje geactiveerd :lol:.

Adri

Citaat:

---

En ze maken het zichzelf onnodig moeilijk, want met open remkleppen wordt het wielremmetje geactiveerd

---

Kleppen open of dicht maakt weinig uit als je een Baby zonder wiel hebt. :lol:

Bijlage 23773Ik weet het, het is niet netjes om van het onderwerp als de Mosquito over te stappen op de hout en caseine Grunau Baby, maar ter aanvulling dit. Ooit kreeg ik van Hein Schwing de restanten van de Grunau 8 zwever PH-70. Deze was gebouwd in Deventer bij NV Vliegtuigbouw (Bauling). Dit vliegtuig wordt momenteel gerestaureerd door de werkgroep van Hans Regeer in Oss.
Toen ik het vliegtuig ophaalde uit Aalsmeer lagen er bij thuiskomst tal van losse houtjes in de bak van de ophaalwagen, afkomstig uit de vleugel. Het bleek dat de caseinelijm-verbindingen niet meer of nooit goed waren voorzien van een laag blanke lak en vocht dus zijn vernietigende werk kon doen. De romp echter was aan de binnenkant goed beschermd en nog steeds zijn de lijmverbindeningen intact. Als het project is afgerond zal de Grunau weer gaan vliegen met een combinatie van een caseine-gelijmde romp en nieuwe Aerodux gelijmde vleugels.
In een voordracht over de bouw van de Fokker D.VII in de Aviodrome zei ik eens dat oude caseinelijm altijd als verdacht beschouwd moet worden en werd ik door een ervaren zweefvliegtechnicus in de zaal gecorrigeerd met de opmerking dat, indien caseinelijm goed is beschermd tegen weersinvloeden, het heel lang mee kan gaan. En zo is het maar net.

Dick Funcke

Wat zou ik graag nog een keer de wind door m'n eh.......haren voelen waaien in de open cockpit van zo'n Baby.
En misschien was het voorzorg, of waren de Fokker Baby caseïnelijmverbindingen niet zo goed beschermd, maar als de regenbui sneller kwam dan verwacht, moesten we de hele kist pijnlijk nauwkeurig droogmaken met doeken en zemen, die klaarlagen in de hangar.

Adri

Edit: die stellage in de cockpit lijkt wel de fundatie voor een triltafel om de kritische eigenfrekwenties van de romp te bepalen