Hier komen wat aanvullende foto's. van de Learjet airborne.

Hij is een dankbaar object om vanuit te fotograferen en dat heeft mijns inziens te maken met het besluit van de maker om de fuel voor een groot deel aan de vleugeltips te hangen, permanent.
En wel in twee sierlijk gevormde tanks die al heel snel prominent in beeld komen.

Het wekt de indruk alsof er iets 'meevliegt', en wel aan beide zijden.
Er steekt niet ergens een klein vleugeltipje of een wingletje af tegen een achtergrond.
Nee, hier is het een forse jongen, en ook nog op korte afstand geplaatst door de onwaarschijnlijk korte vleugeltjes...







Vijf en twintig jaar geleden ben ik eens opgestuurd vanuit ergens op Long Island waar een zakenjet beschikbaar was, naar Montreal Mirabel.
Het was winter en een goeie!

Het kan daar dichtslaan, bergen sneeuw en ander ongerief, waardoor JFK dicht zat; er vloog niets in en uit.
Wij waren tijdelijk werkeloos in het Omni Park hotel.
Door het winterse weer was er met de bemanningsomloop ook het een en ander mis gegaan. Goed mis.
Zo kwam het dat er op Montreal Mirabel een 747 stond, mét passagiers, bestemming Amsterdam, KL 672.

Er was een frisse cabinebemanning aan boord. Volle bak passagiers.
Maar één kleinigheid ontbrak aan deze voorstelling, en dat was dat de cockpit leeg was en dat ook blééf.
De purser wist dat de 'cockpit' ergens anders vandaan moest komen, Toronto of zo, en had zich geen zorgen gemaakt op weg naar het veld.

Maar daar bleek dat het station (de stationmanager dus), net was gebeld door Amsterdam dat er een ernstig omloop probleem aan het ontstaan was.

Niets Toronto, en eigenlijk nergens stond er een crew paraat.

Tot men dus uiteindelijk het hotel in New York belde en me vroeg : een, of mijn twee collega's in de buurt waren en twee, of we nog niet aan de drank waren gegaan, wetende dat we ingesneeuwd zaten.

Het antwoord was ja en nee en ja, we waren bereid om scheetsgewijs per taxi naar een veld op Long Island te gaan.
De naam zouden we nog horen, maar ergens was een kleine jet beschikbaar voor een op en neertje YMX.
Het weer Oost van ons was nog vliegbaar.

Het werd East Farmingdale, het dichtst dat ik ooit bij Grumman Bethpage ben geweest...
Welk veld het zou moeten worden werd al rijdende, nou ja, sneeuw-ploegend, doorgegeven aan de chauffeur via zijn centrale, via KLM JFK, en KLM Vluchtregeling, de spil bij verstoringen.

De centraliste kwam uit het Oostblok en had nog een zwaar accent; onze driver was Indiër, Sikh, met Dastar, tulband op het hoofd.
Hun wijze van converseren was onderhoudend op zijn minst.
Géén GPS toen.
Maar we arriveerden in goede doen.

'En of we zijn broer kenden, die reed ook taxi, maar in Bombay'...

Het eerste deel van de rit was treurig, daarna ging het goed en op Farmingdale wist men er van.
De poort ging open, en de taxi reed achter zijn Follow Me aan het platform op.

Daar stond onze voiture, jawel, een Learjet 24!
Helemaal gereed.
We ploften er met gebogen hoofden in en de motoren werden onmiddellijk gestart door twee snelle collega's van de Ongeregelde Luchtvaart vervoerstak.
Ze hadden zelfs drie lunchpakketjes klaar liggen uit een lokale Jack in the Box. Met slappe US grind coffee en een houten roerdertje.

Op 200 ft doken we de overcast in en op 200 ft kwamen we er onderuit in het Canadese.
Naar buiten kijken in de 'soup' was zinloos, maar toch deden we dat gedrieën regelmatig, maar dan alleen om naar die korte vleugeltjes te kijken met die tiptanks waarvan ik me afvroeg hoe het met de de-icing ervan zat.
Maar de mannen waren erg druk, dus die vraag heb ik nog steeds...

Ze mochten tot onder de vleugel van de Boeing taxiën, geweldig.

Wij hen bedanken, knipmessen, en zij kijken naar de 'grote collega's', in de hoop dat ooit...

Er was al zoveel mogelijk voorbereid door het station, en in alle rust.
We hebben iets meer vertrouwd en iets minder zelf gechecked...
Alles zag er goed uit.

Ik heb de passagiers verteld dat we de machine alleen nog hoefden op te winden, en dat we dan spoorslags naar Schiphol zouden vertrekken.

Zo geschiedde.
De maaltijdservice was mooi gelukt in de vertragingstijd.
Een half uurtje na Take Off was iedereen onder zeil achterin.

Er stond een loei van een jetstream en twee uur na de oorspronkelijke slottijd zat niemand ons meer in de weg; dat scheelde.

Direct Ocean Entry Point, Moncton en Gander verkeersleiding begrepen het.
Een optimaal Ocean Track en een bijna directe route van Machrihannish naar Spijkerboor.

Leuk, zo iets, maar je moet het niet te vaak hebben. De aanleiding bedoel ik.

De BWK had zijn pet op de kamer laten liggen.
Na een week werd die weer bezorgd bij het meldingsbureau.

Op deze manier had ik een uur ervaring met de Learjet opgedaan.

Leuk ding en mooi om te zien.

En nu ik dan na 25 jaar, er plaatjes van plaats omdat een zoon er mee te maken heeft vind ik hem nog steeds een aantrekkelijk Leartje...

Dit verhaal is wat uitgelopen; ik ga snel plaatsen. (en koken).

Laat ik van de cockpit zeggen dat ik er vroeger makkelijk in paste, maar dat dat nu in twijfel moet worden getrokken.







Men vliegt voor een deel in vrijetijdskleding, korte broek, en met een Lazy Bones achterin met z'n po..benen op een stoel.







Maar ook netjes voor en achter.









Een rechter bocht boven de kust bij Panama City Florida.







Als laatste een test-descent vanaf 45.000 ft, speedbrakes uit uiteraard en maximum speed.
Het is mooi om zuiniger te vliegen door meerdere aerodynamische verfijningen, maar er moet nog steeds grof gezakt kunnen worden in geval van een sudden depressurization, volgens de eisen in de wet.

Dat gebeurde hier.
De speedbrakes komen helemaal los van de vleugel; ze scharnieren vrij van de huid.
En ze zijn vrij klein, logisch. Maar effectief.
Ik was gewend aan hele garagedeuren die uit de vleugel kwamen bij de 747.

Gewoon mooie plaatjes van een vliegtuig waar vaak passagiers in zullen zitten die er niet erg oog voor hebben.

Nu gelukkig wél.












Tracker.