Mijn enige vlucht met een helicopter maakte ik in 1976, tijdens mijn dienstplicht, als 'oefengewonde'. Een klein ritje van Ossendrecht naar Woensdrecht. Er werd voor geloot en ik was één van de gelukkigen. Ik werd, op een brancard, in de Alouette geschoven, naast de vlieger. Omdat ik wat wilde kunnen zien, had ik me op m'n buik laten vastgespen op de brancard. Ik kon door de plexiglazen neus naar beneden kijken. Een aparte belevenis om de grond onder je te zien wegzakken.
Het is dus goed mogelijk dat in theorie een brancard niet in de lengterichting in de cabine van de Alouette paste, maar in de praktijk kon het wel degelijk.




Met citaat reageren