Koning Winter.

[Tracker "Jaap de Moor" †]

Koning Winter deel 18.


De koude Neptune 214 had ik al eerder geplaatst onder Neptune 212.
Om die logica te begrijpen moet u terug gaan naar dat topic!








Bij een zoekslag op het net naar Neptunes komt men er eenvoudig in om.
Er zijn er ruim elf honderd van gebouwd, dat begon al kort na WW2, en bleef tot aan
en ook nog in de tachtiger jaren een voortploegend voorbeeld van een LRMP vliegtuig op zuigermotoren.

Betrouwbaar vooral, ondanks de slechts twee motorige uitvoering.
(De later toegevoegde kleine jets hadden weinig om het lijf).
Dat kon niet gezegd worden van de viermotorige Avro Shackleton, waarvan er nog al
wat onfortuinlijk eindigden.
Ook de mede Amerikaanse Martin Mercator moest het al snel afleggen tegen de succesvolle P2V.
De Breguet Atlantic die we om politieke redenen enige tijd opereerden konden de oude Neptunes niet doen vergeten.
De uiteindelijk aangeschafte Lockheed Orion heelde alle inmiddels opgelopen frustaties.

Hij, de Neptune, begon zijn leven met een vervaarlijke neus met boordkanons in een turret, en zo ook in de staart.
De neus kreeg later vast ingebouwde kanons, met als nadeel dat het hele vliegtuig nu gericht moest worden, de staartschutterij verdween ook, en het resultaat was dat de Nep er toch weer mooi bleef uit zien.
Met dat nét een beetje opgehemelde cockpitdak en het eigenlijk iets te hoge kielvlak.

Dat was de Five; daarna kregen we de Seven.
De neus werd een min of meer loze perspex koepel met een draadbakje waar alleen een fakir in kan zitten, en de staart werd een lange puntig uitlopende aanbouw met MAD apparatuur in het uiteinde ervan.
Maar wéér bleef het er uitzien als een vliegtuig dat een geheel vormde.

Hij was, en bleef, mooi!
Mijn Tracker was een beetje mooi, maar wel heel anders...

Na dit volkomen a-technische betoog volgt een stel foto's.

Het blijkt dat de vleugels aan de grond vast zitten met kabels die aan een geel-zwart gekleurd blok beton ontspruiten, en die de vleugel in verdwijnen bij een mij niet eerder bekend hard-point.

Van de 214 worden kennelijk op korte termijn geen LRMP-diensten verwacht.








Laat het hardpoint afsluitklepje nou nét binnen de witte sector van de roundel vallen...







Het is de moeite waard om onder de machine door te kijken.
Er achter staat een buurman, ook met blokken beton aan de grond genageld.
Ze zijn net zichtbaar onder de radome van de 214.
Verder loopt er een wachtsman rond en heeft iemand zijn emmertje laten staan
bij het neuswiel.








De J34 jets werden aangebracht in een tijd dat straalmotor inlaten nog door de US Navy werden gezien als potentiële killers.
Ze moesten daarom worden voorzien van gevaar schreeuwende rode markeringen.
Danger! En Jet intake!

Niemand in de MLD in latere jaren heeft zich eens achter de oren gekrabd en bedacht dat dat toch wel een hoop gedoe was voor zo'n klein stofzuigertje.
De DC Achten en de 707 'ns uit die tijd hadden deze alarmen niet op hun motoren, en de 747 had ook al zijn intrede gedaan, en wel met héél grote stofzuigers...

Passagiers hielden er niet van om in heel grote letters DANGER op de motoren te zien staan.
Maar bij alle Navies bleef de Westinghouse J34 tot op het einde een dodelijk wapen...

Als laatste nog een keer de neus, met het hupse dakje en het fakirmandje.













vervolgd.