Koning Winter.

[Tracker "Jaap de Moor" †]

Neptune 202 vond een roemloos einde onder de slopershamer.
Dicht bij huis, namelijk op het eigen Valkenburg, in 1980.

Op deze winterfoto zit er nog leven in.
Hij draait een taxitrack op, die al sneeuwvrij is gemaakt.

In de sneeuw staat een hoog licht waarvan ik het doel niet erg kan thuis brengen.
Maar het is toch een ander ding dan het onbegrepen stuk naast de 201 hiervóór.
Daarbij staat het niet helemaal recht op zijn poot...








Rest nog de 204.
Hij staat er mooi en kleurig op,
Ergens aan de periferie van het veld, bij een hoogspannings gebouwtje waar iets te doen is, gezien het aantal geparkeerde auto's








Heldere lucht en nog berijpte bomen.
Met deze machine liep het goed af; hij staat nog steeds mooi te zijn, buiten, bij het RAF museum te Cosford.
Meestal was het andersom, maar hier leverden wíj aan de Britten.

Hij begon zijn leven met een vuurspuwende neus in 1961.
Dat werd nodig geacht om de infiltrerende Indonees een schot hagel toe te dienen wanneer deze zich weer zou vertonen in 'ons' territoir; Ja, dat hadden we toen..
Vanaf Burbank werd hij door een geheel verse Nederlandse bemanning rechtstreeks naar Nieuw Guinea gevlogen, om die taak daar op zich te nemen.







Pas eind '62, toen het eerder genoemde territoir opeens Irian Jaya ging heten, -met instemming van onze bondgenoten overigens, kwam de 204 naar Valkenburg.
Voor nog eens twintig jaar, wat voor MLD begrippen een lange tijd was.

Wat dichterbij gehaald:







De site kan 440 kb per foto aan, en omdat dit plaatje van een plaatje 1,5 Mb is, zal ik hem opsplitsen.












De vleugel vertoont een aerodynamische wanhoop aan ijspegels.
Hopen op dooi..
Toch wordt er nog iets verwacht in de naaste toekomst, want er staat een start aggregaat naast.

Dat aggregaat heette 'de Waukesha'. Ergens in Wisconsin, met Milwaukee is een durp met die naam, en daar was en is nog steeds een fabriekje van dergelijke apparaten.
De naam is afkomstig van een Indiaan met charisma, in 1830 of zo.


vervolgd.